szystko wskazuje na to, że na Księżycu jest woda, i co ciekawe wciąż się tworzy. Najnowsze doniesienia przeprowadzone dzięki Chandrayaan-1- indyjskiemu satelicie.

Księżyc jest jak wielka gąbka, która pochłania naładowane elektryczne cząstki wysyłane przez Słońce. Te cząstki oddziałowują wzajemnie z tlenem w pyłkach na powierzchni Księżyca, produkując wodę. To odkrycie, dokonane przez ESA-ISRO instrument SARA, potwierdza jak woda może powstać na Księżycu. Jednocześnie daje naukowcom nowy sposób na wykonanie zdjęcia Księżyca oraz innych ciał niebieskich.

 

Powierzchnia Księżyca jest luźnym zbiorem nieregularnych ziaren pyłków, znanych jako regolit. Przechodzące cząstki powinny być zbierane w przestrzeniach między ziarnami, i wchłaniane. Gdy do tego dojdzie protony oddziałowują na tlen w księżycowym regolicie, produkując hydroksyl (grupę atomową, składającą się z atomu tlenu i atomu wodoru) i wodę. Sygnał tych cząsteczek został ostatnio odnaleziony i zgłoszony przez zespół Chandrayaan-1’s Moon Mineralogy Mapper (M3). Chandrayaan-1 to badający Księżyc pierwszy indyjski satelita. Został wystrzelony 22 października 2008 roku z indyjskiego kosmodromu na wyspie Sriharikota. 8 listopada pomyślnie wszedł na orbitę okołoksiężycową. W przygotowywaniu tej misji naukowo-badawczej Indie współpracowały z wieloma krajami, m.in. USA, Niemcami, Japonią i Szwecją. W przewidzianym na dwa lata programie pracy satelity zaplanowano pięć eksperymentów, przygotowanych przez naukowców indyjskich.

 

Wyniki SARA potwierdzają, że słoneczne jądro wodoru jest rzeczywiście pochłaniane przez księżycowy regolit. Także podkreśla tajemnicę, że nie każdy proton jest wchłaniany, a dokładnie jeden na każde pięć odbić w przestrzeni kosmicznej. W tym procesie protony łączą się z elektronami, żeby stać się atomem wodoru. Stas Barabash (Swedish Institute of Space Physics), który dokonał tego odkrycia przyznaje, że nie spodziewał się zobaczyć tych wszystkich procesów.

Chociaż Barabash nie wie do końca co jest przyczyną odbicia cząsteczek, odkrycie otwiera drogę do nowego typu zdjęcia, które można wprowadzić. Wodór leci z prędkością około 200 km/s i ucieka bez odchylenia przez słabą grawitację Księżyca. Wodór jest również elektrycznie obojętny, i nie jest przekazywany przez pole magnetyczne przestrzeni kosmicznej. Atomy więc latają w linii prostej, podobnie jak  fotony światła. W zasadzie każdy atom można prześledzić, jego pochodzenie oraz obraz powierzchni. Obszary, które emitują najwięcej wodoru pokazane są jako najjaśniejsze. Podczas, gdy Księżyc nie wytwarza globalnego pola magnetycznego, niektóre księżycowe skały są  namagnetyzowane. Barabash i jego zespół badawczy są w trakcie wykonania obrazów, żeby pokazać te magnetyczne anomalie.

Indie zamierzają nadal rozwijać badania Księżyca. Przygotowywana jest ekspedycja Chandrayaaan-2. W latach 2011-12 w kierunku Księżyca wysłany zostanie statek kosmiczny złożony z dwóch modułów, które będą badać grunt.