Górskie siedliska będą mogły przemieszczać się powoli, gdyż nawet niewielki ruch w górę lub dół stoku będzie przyczyną dużej zmiany temperatury. Z drugiej strony ekosystemy nizinne, takie jak podmokłe łąki, namorzyny i pustynie będą musiały przemieszczać się znacznie szybciej, aby pozostać w swojej strefie komfortu, czasami nawet o więcej niż kilometr rocznie. Zespół badawczy, w skład którego wchodzili również naukowcy z Carneigie Institute of Science, Climate Central i U.C Berkeley opublikował wyniki swoich badań w numerze magazynu Nature z 24. grudnia.
„Jednym z najważniejszych aspektów posiadania tych danych jest fakt, iż pozwalają nam one  oszacować, jak będzie się zachowywać obecna sieć obszarów chronionych, gdy odważymy się utrzymać różnorodność ekosystemów w obliczu globalnej zmiany klimatycznej,” mówi Healy Hamilton, dyrektor Center for Applied Biodiversity Informatics na California Academy of Sciences.

„Kiedy spojrzymy na czas pobytu na chronionych obszarach, który definiujemy jako ilość czasu potrzebną obecnym warunkom klimatycznym na przemieszczenie się przez dany obszar chroniony, tylko na 8% obecnych obszarów objętych ochroną jest on dłuższy niż 100 lat.  Jeśli chcemy poprawy tych statystyk, musimy zarówno zredukować naszą emisję węgla, jak i szybko zacząć pracę nad rozszerzeniem i zjednoczeniem globalnej sieci obszarów chronionych,” dodaje badacz.
Zespół obliczył prędkość globalnych zmian klimatycznych poprzez zestawienie danych o obecnym klimacie oraz rozkładzie temperatur na całym świecie, z pokaźnym wachlarzem przewidywań na temat modelu klimatu w następnym stuleciu. Ich obliczenia oparte są na „przejściowym” poziomie przewidywanych skutków emisji gazów cieplarnianych na przestrzeni przyszłego stulecia (przewidywana emisja A1B wg. The International Panel on Climate Change). Na podstawie tych poziomów emisji prędkość zmian klimatycznych przewidywana jest na najniższą w lasach tropikalnych i podzwrotnikowych lasach iglastych (0,08 km rocznie), lasach iglastych strefy umiarkowanej (0,11 km rocznie) oraz terenach górskich pokrytych trawą i krzewami (0,11 km rocznie). Największą prędkość zmian klimatycznych przewiduje się na terenach równinnych, wliczając pustynie i stepy (0,71 km rocznie), lasy namorzynowe (0,95 km rocznie) oraz podmokłe łąki i sawanny (1,26 km rocznie).

Podatność tych poszczególnych biomów jest zależna nie tylko od średniej prędkości zmian klimatycznych, której doświadczą, ale również od rozmiarów obszarów chronionych w których się znajdują. Przykładowo, zagrożenie przewidywanej wysokiej prędkość zmian klimatu na pustyniach jest pośrednio spowodowane faktem, iż obszary chronione na tych terenach są zazwyczaj większe. Z drugiej strony mały rozmiar oraz fragmentaryczny charakter większości chronionych obszarów biomów lasów liściastych i borealnych umiarkowanej strefy śródziemnomorskiej sprawia, iż te środowiska są wyjątkowo podatne.

Co to oznacza dla żuków, pąkli i innych gatunków? Naukowcy podkreślają, że ich liczebność wyznacza prędkość zmian i długość czasu pobytu klimatu, a nie gatunków. Poszczególne gatunki, które tolerują szeroki zakres temperatur będą w stanie przystosować się do danego miejsca, podczas gdy klimat wokół będzie sie zmieniał. Jednak dla gatunków, które tolerują jedynie wąski zakres temperatur, wartości oszacowanych w trakcie badania prędkości zmian będą bliskie prędkościom migracji potrzebnym, by potencjalnie uniknąć wyginięcia. Niemal jedna trzecia siedlisk objętych badaniem przemieszcza się z prędkością większą  niż przewiduje nawet najbardziej optymistyczna migracja roślin, co sugeruje, że rośliny na wielu obszarach nie będą w stanie nadążyć za zmieniającym sie klimatem. Bardziej skomplikowany jest fakt, iż naturalne środowiska zostały znacząco podzielone przez działalność człowieka, co sprawi, iż wiele gatunków będzie pozbawione pola manewru, zważywszy na wielkość ich migracji.

Wyniki badań grupy naukowców nie tylko podkreślają znaczenie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, ale również dostarczają danych osobom decydującym o ochronie środowiska, które mają teraz za zadanie przygotować się na efekty globalnych zmian klimatycznych. Badanie zostało sfinansowane przez Gordon and Betty Moore Foundation oraz Stanford University Global Climate and Energy Project.         

Źródło: www.sciencedaily.com