Osy składają jajeczka na ciele biedronek (proces dość często spotykany w świecie zwierząt), lecz, co ciekawe, nie zabijają one swoich zakładniczek.

„Niezwykle fascynujący jest fakt, że biedronki są częściowo sparaliżowane przez pasożyty, a po zakończeniu całego tego przedziwnego rytuału, wychodzą bez szwanku,” wyjaśnia Brodeur, który jest profesorem biologii i pracuje w kanadyjskim Research Chair in Biocontrol. „Kiedy biedronka zostaje ostatecznie uwolniona z całego precedensu, może ona powrócić do normalnego trybu życia, odżywiania się, reprodukcji. Jak gdyby nigdy nic niezwykłego się nie wydarzyło,” tłumaczy uczony.
Larwy są umiejscawiane pomiędzy tylnymi odnóżami biedronek. Opuszczają to wygodne miejsce dopiero w momencie, gdy osiągną wystarczającą dojrzałość. Brodeur prowadzi swoje badania na wydziale inżynierii zwierząt na montrealskim uniwersytecie. Jego celem jest zgłębienie wiedzy na temat czasu trwania całego cyklu, liczby wyklutych larw oraz zasad tworzących „związek” biedronka – osa (ofiara – pasożyt).

„Czy biedronka może, nazwijmy to tak: odmówić bycia używaną w celu reprodukcji os? Na razie nie znamy odpowiedzi na to pytanie. W naszych badaniach mamy zamiar w warunkach laboratoryjnych doprowadzić do różnorodnych sytuacji i dowiedzieć się, które z nich mają najlepszy wpływ na proces reprodukcji os przy zastosowaniu tej niezwykłej metody,” tłumaczy naukowiec.
Profesor Brodeur podkreśla fakt, iż osy nie są jedynym gatunkiem, który „podrzuca” swoje nienarodzone potomstwo tak, by to bezpiecznie dorastało na plecach innego zwierzęcia. Za przykład podaje sroki, które to często wysiadają podrzucone jajka i opiekują się pisklakami kukułek. Zmyślna kukułka ma jednak w zwyczaju sporadyczne odwiedzanie gniazd, do których uprzednio podrzuciła swoje młode. Gdy zauważy, że sroka niewystarczająco opiekuje się pisklęciem, kukułka może czasem nawet zabić drugiego ptaka. Różnorodne zachowania pasożytnicze występują także w ogromnym świecie owadów, lecz relacja pomiędzy Dinocampus coccinellae i Coccinella maculate nie była dotychczas dobrze znana badaczom, mało na ten temat wiedziano, co ma zamiar zmienić profesor Brodeur.

Źródło: www.sciencedaily.com