ajnowsze badania wykazują, że największe masowe wymieranie w historii Ziemii mogło być długotrwałym, rozciągającym się na setki tysięcy lat procesem, niespowodowanym wcale jak się dotąd sądziło nagłym wydarzeniem typu uderzenie meteorytu. Około 252 miliony lat temu, z nieznanych przyczyn, większość żyjących wtedy gatunków wymarło. Zjawisko to znane jest pod nazwą wymierania permskiego, kiedy to z powierzchni Ziemii 'zniknęło' blisko 90% organizmów morskich, 60% płazów i gadów oraz 30% owadów.

Fizyczne dowody takie jak szczątki zebrane z warstw skał osadowych, głównie z Południowej Afryki sugerują, że rośliny i zwierząta zaczęły ginąć na skutek jakiegoś katastroficznego wydarzenia, jak np. niezwykle długa erupcja wulkanu. Jednakże niektórzy badacze pozostają bardzo sceptyczni w stosunku do tego rodzaju teorii. Zespół naukowców, kierowany przez paleontologa Roberta Gastaldo z Colby College in Waterville w stanie Maine (USA) prowadzi szczegółowe badania w tej sprawie. W czasie sześciu ekspedycji do Południowej Afryki Gastaldo w towarzystwie swoich studentów odwiedzili każde miejsce, w którym odkryto wcześniej pozostałości datowane na okres pomiędzy wymieraniem permskim a triasowym.

"Spędziliśmy wiele dni, przeszliśmy wiele kilometrów sprawdzając każdy ślad by mieć pewność, że zebraliśmy wszelkie możliwe dane", mówi Gastaldo. Dodaje również, że badana warstwa skał, zawierająca najwięcej interesujących informacji rozciąga się na około 100 metrów, co nie wskazuje wcale, że to się tutaj działo miliony lat temu, miało charakter globalny.

Wyniki badań zespołu wkazują, że niektóre z badanych warstw osadowych powiązych z Wielkim Wymieraniem znajdują się 8 metrów poniżej 'granicy permskiej', co sugeruje iż pojawiły się tam na długo przed domniemaną katastrofą. "Są to fundamentalne badania, stanowiące znaczny przełom w postrzeganiu wymierania permskiego",  komentuje geochemik Neil Tabor z Southern Methodist University in Dallas w stanie Texas.

Źródło: sciencemag.org