Jest wiedzą powszechną, że zwierzęta oraz ludzie są zdolni do wizualnego oszacowania głębokości, odległości obserwowanego przedmiotu za pomocą obrazów pochodzących z pary oczu, łączonych przez mózg. Jednakże, okazuje się, że możemy uzyskać taką informację za pomocą tylko jednego oka. Naukowcy badają w jaki sposób mózg dokonuje tego wyczynu. Badacze z University of Rochester sądzą, że odpowiedź znajduje się w niewielkiej części mózgu, który w przypadku korzystania tylko z jednego oka, analizuje równiez dwa obrazy, lecz odległe od siebie w czasie ze względu na ruch naszych ciał.

Zespół naukowców prowadzony przez Greg'a DeAngelis'a, profesora z Department of Brain and Cognitive Sciences na University of Rochester, opublikował swoje odkrycia w marcowym wydaniu czasopisma Nature. "Wygląda na to, że w tym obszarze mózgu, neurony łączą ze sobą replikę informacji wzrokowych symulując pracę drugiego oka, w ten sposób ustalając głębię obrazu," twierdzi DeAngelis.

DeAngelis sądzi, że mózg używa całego szeregu metod służących do mierzenia głębi. Prócz łączenia obrazów pochodzących z różnicy wynikającej z innego umieszczenia każdego oka, mózg posiada także neurony wyspecjalizowane w mierzeniu ruchu, perspektywy oraz sposobu w jaki sposób obiekty o różnej od siebie odległości, przmieszczają się między sobą, tworząc tym samym aproksymację trójwymiarowego świata w naszych umysłach.

Naukowcy twierdzą, że ich odkrycia mogą pomóc dzieciom cierpiącym na niewspółosiowość oczu oraz stworzyć bardziej realistyczne obrazy wirtualnej rzeczywistości. Jednakże najpierw musimy nieco dokładniej poznać procesy konstruowania trójwymiarowej percepcji przez nasze mózgi, by cyfrowe światy generowane przez komputery były na tyle przekonujące na ile to możliwe.


Źródło: physorg.com