Pierwsze badania przeprowadzone by zbadać jakość umiejętności pisania u dzieci cierpiących na zespół Aspergera, czyli autyzm, ukazały powiązania między możliwością kontrolowania tej umiejętności a słabą jakością pisma dzieci autystycznych. Wyniki badań zostały opublikowane na łamach Neurology®, w numerze z dnia 10. listopada 2009 roku. Jest to magazyn medyczny będący ramieniem Amerykańskiej Akademii Neurologicznej.

Badanie przeprowadzone przez uczonych z Kennedy Kringer Institute porównało próbki pisma, zdolności motoryczne, oraz widzenie dzieci cierpiących na autyzm z dziećmi rozwijającymi się prawidłowo. Naukowcy odkryli, że przede wszystkim umiejętności pisania różnią diametralnie dzieci autystyczne od dzieci zdrowych. Dzieci chore na autyzm miały duże problemy z formowaniem kształtów liter. Jednakże w innych „kategoriach” takich jak wielkość, uporządkowanie i rozmieszczenie liter i słów na przestrzeni kartki, pismo ręczne dzieci autystycznych i zdrowych nie odbiegało od siebie w większym stopni. Przeprowadzone eksperymenty bazowały na i uzupełniły wiedzę uczonych zdobytą w trakcie poprzednich badań nad autyzmem, które skupione były przede wszystkim na zdolnościach motorycznych dzieci. Wcześniejsze badanie miało miejsce w roku 2009 również w Kennedy Krieger Institute.

Najczęściej, jako pierwsi, problem swoich dzieci z jakością ręcznego pisma zauważają rodzice. Badanie dowiodło, iż przyczyną problemu jest niska kontrola motoryczna dziecka. Podkreślono także, że dzieci z autyzmem nie mają problemów z wszystkimi czynnościami związanymi z ręcznym pisaniem – tym, co sprawia im największą trudność jest zdecydowanie formowanie kształtów liter. Postrzegając problemy z pisaniem ręcznym jako uzasadnione upośledzenie rodzice, nauczyciele oraz terapeuci nie będą w stanie wdrażać nowych technik, które w przyszłości mogłyby pomóc dzieciom autystycznym z pokonywaniem trudności z pisaniem.

„Umiejętność utrwalania i komunikowania o tym, jak istotną rolę odgrywa pisanie ręczne jest w życiu kwestią fundamentalną,” tłumaczy Christina Fuentes. Kierowniczka i twórczyni badań prowadzonych w Kennedy Krieger Institute. Dodaje: „Znając powody upośledzenia będziemy w stanie strategicznie zidentyfikować techniki, które w przyszłości pomogą dzieciom z autyzmem nauczyć się pisać. Wyniki naszych badań wskazują, iż uczenie dziecka, w jaki sposób powinno się formować kształty liter, w połączeniu z ogólnym treningiem aparatu motorycznego, nauką stabilizacji ręki oraz umiejętnością posługiwania się różnymi przyrządami do pisania, będą najszybszą i najbardziej efektywną formą poprawy umiejętności pisania ręcznego”.

O badaniach

Naukowcy przeprowadzili doświadczenia badając dwie grupy dzieci – czternaścioro z nich chorowało na autyzm, czternaścioro było zdrowych. Próbki pisma dzieci były oceniane w kilku kategoriach: czytelności, kształtu, prawidłowego ustawienia, wielkości liter i zachowanych odstępów. Zdolności motoryczne dzieci były oceniane przy pomocy testu o nazwie PANESS (ang.: Revised Physical and Neurological Examination for Subtle Sign). Na PANESS składa się kilka podtestów takich jak test sprawdzający umiejętność chodzenia („wspinanie się po wzgórzu”), test balansowania (stanie na jednej nodze) oraz test na ruch w czasie (powtarzalny, schematyczny ruch). W końcowej części prowadzonych na dzieciach badaniach sprawdzano wzrok dzieci. Użyto do tego znanego testu przestrzennego polegającego na wstawianiu brakujących bloczków usuniętych z danych konstrukcji.

Nie odkryto żadnej znaczącej różnicy pomiędzy dziećmi chorymi na autyzm a dziećmi zdrowymi jeśli chodzi o wyniki testów sprawdzających ich IQ. Podobne rezultaty dotyczyły testu z bloczkami. Największą różnicę zarejestrowano w przypadku testów PANESS. Dzieci zdrowe zdały test zdecydowanie lepiej od tych cierpiących na autyzm. Uczeni doszli także do wniosku, że generalne zdolności pisania ręcznego są słabsze u dzieci autystycznych niż u dzieci zdrowych. Największą różnicę stanowiły kształty liter. Badacze odkryli również, że zdolności motoryczne, zwłaszcza dotyczące ruchu „na czas”, prognozowały jakość pisma ręcznego dzieci autystycznych w przeciwieństwie do wieku, poziomu inteligencji oraz zdolności wizualno-wzrokowych.

„Poprzez określenie braków w pracy aparatu motorycznego określającej pisanie, odkrywa się przed nami nieznana dotychczas wiedza na temat autyzmu,” wyjaśnia doktor Amy Bastian, współprowadząca badania oraz dyrektor Motion Analysis Laboratory w Kennedy Krieger Institute. Badaczka tłumaczy: „Rozpracowanie problemu aparatu motorycznego odpowiedzialnego za pisanie ręczne może stanowić dla nas dużą podpowiedź w dalszych badaniach, które skupią się na problemach o naturze socjologicznej i komunikacyjnej dzieci cierpiących na autyzm. Co więcej, nauczyciele, rodzice i terapeuci mogą czerpać z naszych badań niezwykle istotne informacje i korzystać z nich w trakcie codziennego przebywania z autystycznymi dziećmi”.

Badania były prowadzone dzięki dofinansowaniu uzyskanemu od Autism Speaks and the National Institutes of Health