To odkrycie może okazać się bardzo istotne przy opracowywaniu nowych, specjalistycznych leków mających zwalczyć AIDS.
Tak jak wszystkie retrowirusy, HIV łączy swoje DNA z genomem zainfekowanej komórki. W czasie syntezy wirus zazwyczaj wybiera aktywne geny, które są często kopiowane. Daje mu to możliwość dotarcia do dużej ilości enzymów odpowiedzialnych za proces powielania. Wirus HIV wykorzystuje całe to „wyposażenie komórkowe”, by móc poddać się replikacji. 

W niemieckim Centrum Badań nad Rakiem profesor doktor Stephanie Laufs i doktor Frank Giordano starają się ustalić, czy wirusy HIV mogą być wykorzystane jako środki transportu genów w terapii genowej. Dlatego też wiedza na temat dokładnego miejsca syntezy wirusa HIV i materiału genetycznego żyjącej komórki jest niezmiernie ważna.  Jest to przełomowy krok w terapii genowej, ponieważ w zależności od wystąpienia, proces ten może prowadzić do pełnej aktywacji genu nowotworowego lub do innych schorzeń. Mając to na uwadze, badacze zaczęli analizę od 46,000 poznanych wcześniej miejsc syntezy.

Aż do teraz, naukowcy byli przekonani, że wirus HIV ma ,,konkretne upodobania” co do miejsca, w którym zaczyna się proces powielania. Znajduje się tam zazwyczaj znacząca ilość enzymów niezbędnych wirusowi. Jednak analiza otrzymanych danych prowadzi do zupełnie innych wniosków. Podczas, gdy wiele wirusów HIV rzeczywiście poddaje się syntezie blisko miejsc rozpoczęcia procesu powielania, naukowcy nie odkryli prawie żadnych takich miejsc w pobliżu punktów, w których integruje się groźny wirus HIV (na przykład, odkryto jedynie tysiąc bloków DNA z każdej strony zmienionych chorobowo komórek).

,,Po raz pierwszy precyzyjnie określiliśmy strefy genomu człowieka, w których wirus HIV nie poddaje się syntezie,” wyjaśnia doktor Giordano. Naukowcy są bod wielkim wrażeniem wyników badań, ponieważ oznaczają one, że musi istnieć powód, dla którego wirus omija te miejsca. ,,Zakładamy, że istnieje pewien mechanizm, który blokuje jego drogę,” twierdzi Giordano. ,,Z drugiej strony jednak, możliwe, że wirus nie znajduje tam po prostu czynników niezbędnych do przeprowadzenia procesu syntezy”. Naukowcy wiedzą już, że owa bariera dostępu jest bardzo specyficzna: ,,Pozostałe retrowirusy ‘preferują’ wprowadzać swój materiał genetyczny dokładnie w miejsce rozpoczęcia procesu powielania,” tłumaczy profesor Laufs. „Dlatego też, zakładamy, że mechanizm zabezpieczający aktywne geny przed połączeniem z genomem wirusa HIV jest całkowicie nastawiony na zapobieganie syntezie. Na przykład, mechanizm ten mógłby blokować pracę enzymu zwanego integrase, który jest odpowiedzialny za łączenie DNA wirusa z DNA zainfekowanej komórki.

Obecnie trwają badania nad tym enzymem w celu udoskonalenia terapii przeciwko AIDS. Wykorzystywane dzisiaj, wysoko aktywne leczenie wymierzone przeciwko wirusowi atakuje go z kilku rożnych kierunków przy użyciu różnych medykamentów: inhibitor odwrotnej transkryptazy zapobiega kopiowaniu genomu wirusowego. Inhibitory proteaz hamują aktywność nowych enzymów proteolitycznych. Naukowcy zgadzają się jednak, że najlepszym sposobem zwalczania zaawansowanego braku odporności jest zapobieganie syntezie materiału genetycznego wirusa z DNA komórek żyjących. Odpowiedzialne za to substancje, zwane inhibitorami integrase, były używane już dużo wcześniej, ale okazały się nieskuteczne, gdy wirus zaczął mutować. Z tego powodu, wirusolodzy pilnie poszukują nowych metod, skutecznych w blokowaniu kluczowego enzymu wirusa. Mechanizm, który hamuje syntezę HIV w miejscu procesu powielania może stanowić molekularny model, wytwarzający takie substancje.