Czym jest HISTERIA
Potocznie terminem „histeria” określa się wszystkie skrajne stany emocjonalne, takie jak „histeryczny” płacz czy śmiech. Lekarze natomiast określają w ten sposób chorobę nazywaną kiedyś nerwicą histeryczną, w której podświadomy konflikt psycholo­giczny prowadzi do wystąpienia objawów somatycznych określanych jako reakcja konwersyjna. Najczęściej takimi objawami są: porażenie, drgawki, ślepota, widzenie lunetowe, głuchota, utrata powonienia, czucia, mowy.

 Znacznie rzadziej objawy mogą być związane z funkcją gruczołów wydzielania wewnętrznego. Dzieje się tak, na przykład, w przypadku ciąży urojonej. Jednym z typowych objawów histerii jest tak zwany globus histericus - trudności w połykaniu spowodowane wrażeniem obecności w gardle ogromnej kuli. Wymio­ty i zasłabnięcia mogą być także objawem omawianego schorzenia. Niekiedy objawy występują po bardzo silnym stresie - dzieje się tak u osób z histerycznym zanikiem pa­mięci, który stanowi podświadomy sposób zapomnienia bardzo bolesnych zdarzeń.

Psychiatrzy uważają, że dwa podświado­me mechanizmy mogą brać udział w wywo­ływaniu histerycznych reakcji. Jednym z nich jest chęć uniknięcia konfliktów (np. nagła głuchota i niemota, która wystąpi po sprzeczce), drugim chęć uniknięcia sytuacji wywołujących lęk i uczucie zagrożenia  (dzieje się tak np. w przypadku dziecka, u którego występują wymioty przed pój­ściem do szkoły).

Badania diagnostyczne

Przed postawieniem rozpoznania koniecz­ne jest dokładne badanie pacjenta, w tym także ocena neurologiczna, oraz badanie krwi i moczu. Nierzadko wykonywana jest tomografia komputerowa lub badanie rezo­nansu magnetycznego mózgu, a także inne badania obrazujące. Mają one na celu wy­kluczenie takich chorób, jak udar lub guz mózgu. Kiedy lekarz podejrzewa u chorego histerię, zleca zwykle wykonanie testów psychologicznych (zob. ramka poniżej). Po stwierdzeniu, że przyczyną objawów są problemy psychiczne, celowe może być | przeprowadzenie seansu hipnotycznego, który pozwoli wyjaśnić ich rzeczywiste podłoże.

Leczenie

Napad histerii polegający na niekontrolowanym naprzemiennym płaczu i śmiechu leczy się na ogół za pomocą leków uspokajających lub przeciwlękowych. Jest on zwy­kle spowodowany utratą samokontroli wy­wołaną silnym urazem emocjonalnym i problemem przewlekłym staje się jedynie wyjątkowo.

W przypadkach reakcji konwersyjnych niektórzy psychiatrzy zalecają leki uspoka­jające, podstawową metodą leczenia jest jednak psychoterapia. Zwykle bywa ona długotrwała, ale z czasem ułatwia pacjen­tom zrozumienie przyczyn występujących u nich objawów somatycznych. Niekiedy przydatna bywa analiza snów chorego. Cza­sami wystarcza krótkotrwała terapia dążąca do osiągnięcia konkretnego celu. Dzieje się tak w sytuacjach, kiedy istnieje dość prosty związek między objawami a ich psychicz­nym podłożem.

Inne metody leczenia

Terapie alternatywne ułatwiają pacjentom dotarcie do pewnych doświadczeń i wspo­mnień, a nawet urazów głęboko ukrytych w podświadomości.

Leczenie sztuką Terapeuta pomaga pacjen­towi w przypomnieniu scen z dzieciństwa lub w wyrażeniu za pomocą rysunku ukry­tych odczuć. W połączeniu z psychoterapią metoda ta jest bardzo skuteczna.

Hipnoza Podczas seansu hipnotycznego niektórzy pacjenci mogą przypomnieć so­bie pewne sytuacje i zrozumieć, w jaki spo­sób doprowadziły one do wystąpienia obecnych objawów. Technika ta bywa naj­skuteczniejsza u osób dorosłych, u których zaburzenia mają swoje podłoże w dzieciń­stwie, kiedy to były napastowane seksual­nie czy też doznały innych przerażających cierpień.

Samoleczenie

W leczeniu omawianych zaburzeń koniecz­na jest pomoc fachowców, gdyż chory za­zwyczaj nie potrafi sam sobie z nimi po­radzić. Osoby cierpiące na histerię bardzo chętnie przyjmują wiele leków, a nawet zga­dzają się na zabiegi chirurgiczne, do któ­rych, z punktu widzenia medycznego, nie ma żadnych wskazań. Rodzina i otoczenie powinni uważnie wysłuchać chorego, po­winni też próbować odwieść go od tego ty­pu działań i zachęcić, aby zgłosił się do od­powiedniego lekarza czy terapeuty.

Inne przyczyny występowania objawów histerii

Według lekarzy niejednokrotnie trudno od­różnić histerię od takich chorób, jak hipo- chondria, nerwica, lęk napadowy, fobia czy depresja. Niektórzy uważają nawet, że ze­spół przewlekłego zmęczenia oraz wiele przypadków uczulenia to w rzeczywistości objawy reakcji konwersyjnej. Także w prze­biegu wielu schorzeń występują symptomy, które mogą być mylnie traktowane jako re­akcja konwersyjna. Należą do nich: stward­nienie rozsiane, toczeń rumieniowaty oraz inne schorzenia układu nerwowego.

Twoja Ocena



Komentarze