Klej skleja, bo przyciągają się powierzchnia kleju i powierzchnia klejonego materiału. Mówiąc dokładniej, przyciągają się wzajemnie cząsteczki obu powierzchni. Ponieważ wszystkie materiały składają się z cząsteczek i wszystkie cząsteczki posiadają takie właściwości przyciągania, to właściwie każdy materiał mógłby zostać klejem, gdyby inne jego właściwości mu tego nie uniemożliwiły.

Na przykład wewnętrzna spoistość wielu materiałów jest bardzo słaba. Nawet jeśli klej coś mocno sklei, to bywa czasem zbyt kruchy. Cząsteczki dobrego kleju „przyklejają” się mocno do siebie i przyciągają też inne materiały. Żeby dwie powierzchnie się skleiły, ich wzajemna odległość nie powinna przekraczać sumy średnic kilku atomów, a to znacznie mniej niż jedna miliardowa część metra. Dlatego powierzchnie klejone powinny być jak najbardziej gładkie.

Chcąc zapewnić sklejanym powierzchniom bliższy kontakt, większość klejów produkuje się w konsystencji płynnej. Płyn wyrównuje nierówności powierzchni. Żeby klej szybko wysechł, jako rozpuszczalnika używa się substancji, która szybko paruje. Dzięki temu klej szybko twardnieje. Te rozpuszczalniki sprawiają, iż klej bywa tanim, ale jednocześnie bardzo niebezpiecznym narkotykiem. Młodzi ludzie wąchają go, żeby się odurzyć. Wdychany rozpuszczalnik sprawia, że mózg bardzo szybko ulega skurczeniu.

Dlatego przemysł coraz częściej w przypadku tak zwanych klejów uniwersalnych jako rozpuszczalnika używa wody. Kleje na bazie wody mają takie same właściwości klejące i tylko jedną wadę - dużo wolniej schną.

Twoja Ocena



Facebook Conversations