Pierwsze objawy kryzysy wieku średniego oraz czym jest kryzys wieku średniego
Objawy kryzysu połowy życia pojawiają się wtedy, gdy człowiek zaczyna intensywnie rozmyślać nad swoją egzystencją i bezpowrotnie upływającym czasem. Zadaje sobie pytania, co osiągnął w życiu, czego nie dokonał, choć chciał. Analizuje sytuacje, w których funkcjonuje, robi bilans osiągnięć i klęsk, po czym dochodzi do wniosku, że nie odczuwa satysfakcji, jest sfrustrowany i niezadowolony.
Aby wyjaśnić na czym polega kryzys wieku średniego, trzeba odpowiedzieć na pytanie: czym jest kryzys w ogóle? Specjaliści definiują go jako przejściowy stan zachwiania równowagi wewnętrznej, spowodowany przez wydarzenia życiowe i wymagający podjęcia działań w celu poradzenia sobie z sytuacją.
Objawy kryzysu połowy życia pojawiają się wtedy, gdy człowiek zaczyna intensywnie rozmyślać nad swoją egzystencją i bezpowrotnie upływającym czasem.
Zadaje sobie pytania, co osiągnął w życiu, czego nie dokonał, choć chciał. Analizuje sytuacje, w których funkcjonuje, robi bilans osiągnięć i klęsk, po czym dochodzi do wniosku, że nie odczuwa satysfakcji, jest sfrustrowany i niezadowolony.
Aby wyjaśnić na czym polega kryzys wieku średniego, trzeba odpowiedzieć na pytanie: czym jest kryzys w ogóle? Specjaliści definiują go jako przejściowy stan zachwiania równowagi wewnętrznej, spowodowany przez wydarzenia życiowe i wymagający podjęcia działań w celu poradzenia sobie z sytuacją.
Kryzysem może być śmierć osoby bliskiej, rozwód, zdrada, przejście na emeryturę, ale też uświadomienie sobie, że coś się zmienia, czasem nieodwołalnie. Kryzys wieku średniego, podobnie jak wejście w dorosłość, przejście na emeryturę, należy do kategorii kryzysów przemiany. To naturalny etap w życiu każdego, bez względu na pochodzenie czy status społeczny. Dobrym określeniem jest słowo „pogubienie się”. To, co do tej pory wydawało się jasne, zrozumiałe, uporządkowane, nagle staje się nieostre, rozmyte. To, co świetnie się sprawdzało, przestaje satysfakcjonować. Dawne radości już nie cieszą, sukcesy się dewaluują. Stare metody przestają zdawać egzamin. Przestaje cieszyć to, co do tej pory uważaliśmy za cel, za wartość. Boimy się, że już nie zdążymy czegoś ważnego zauważyć, że stracimy okazję, coś może się już nie powtórzyć. Jest to bardzo stresująca sytuacja, dlatego często wpadamy w panikę. Ile czasu jeszcze nam zostało? Czy zdołamy zrobić wszystko, zobaczyć, zdobyć, osiągnąć? Na każdy kryzys można patrzeć jak na pozytywne zjawisko. Umożliwia on wyciągnięcie wniosków, zmianę tego, co do tej pory przeszkadzało, nie satysfakcjonowało. Kryzys jest źródłem rozwoju i zmiany, ponieważ lęk, który mu towarzyszy, generuje dyskomfort, będący bodźcem do zmian.
Wiąże się z koniecznością wyboru, co oznacza, że osoba może stawić czoło kryzysowi i potraktować go jako wyzwanie, albo wybrać strategię unikania, skutkującą wystąpieniem negatywnych konsekwencji, związanych z przeżywaniem sytuacji stresowej. Pokonanie kryzysu jest wyjątkowe i indywidualne dla każdego. Te same okoliczności i uwarunkowania kryzysowe dla jednych są okazją do wzrostu zasobów i poradzenia sobie, dla innych zaś wiążą się z porażką.
Istnieje poważne ryzyko, że w kryzysie nie podejmie się żadnych działań i wybierze stagnację. Albo wręcz przeciwnie: pojawia się pokusa zmiany absolutnie wszystkiego bez względu na koszty, szybkiego nadrobienia zaległości. Ta droga jest charakterystyczna dla najbardziej stereotypowego modelu myślenia o przechodzeniu kryzysu wieku średniego i dotyczy mężczyzn. Według niego panowie marzą o tym, aby zmienić żonę na nowszy model, szukają rozrywek, na które do tej pory nie mieli czasu lub nie było ich stać, rodzina przestaje mieć jakąkolwiek wartość. Zamiast pokonać impas, pakują się w poważne kłopoty.
Jak kryzys wieku średniego wplywa na człowieka?
Osoby doświadczające kryzysu (niezależnie od płci) zaczynają odczuwać, że się starzeją, ich organizm nie jest tak sprawny, jak jeszcze dziesięć lat temu. Robią posumowanie, co im się udało osiągnąć… Dla mężczyzn najczęściej bolesny jest spadek sprawności fizycznej i seksualnej, siwienie włosów bądź wręcz łysienie. 40-latek dostrzega nagle, że już nie mówi się o nim „młody”, czy że „dobrze się zapowiada”. Okazuje się nagle, iż w tym wieku powinien coś osiągnąć, mieć na koncie jakieś sukcesy, także finansowe.
Do niedawna nikt nawet nie wspominał o kryzysie wieku średniego u kobiet. O paniach pragnących udowodnić sobie i światu, że w wieku średnim wciąż są atrakcyjne dla mężczyzn, mówi się w kategoriach pejoratywnych - „ryczące czterdziestki”. A przecież one też przeżywają swój dojrzały wiek i nieodwracalność zdarzeń. Ich uroda zaczyna przemijać, pojawiają się zmiany w gospodarce hormonalnej, następuje okres przekwitania - trudny dla kobiety i jej otoczenia.
We współczesnym świecie dominuje wzorzec człowieka wiecznie młodego, pięknego, pozbawionego wad, zdolnego stawić czoła wszelkim przeciwnościom. Choć problem ten dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn, w większej mierze kobietom spędza sen z powiek konstatacja, że ich młodość i uroda nie są wieczne. Dlatego usilnie wierzą w moc kremów, maseczek, zastrzyków czy operacji. Starają się zaprzeczać metryce. Zdolne są do wielu poświęceń, aby poprawić swój wizerunek.
Niestety, taka próba zatrzymania młodości niejednokrotnie kończy się klęską. Kryzys w przypadku kobiet związany jest zegarem biologicznym, przekwitaniem, wyfrunięciem dzieci z rodzinnego gniazda. Nieuchronne zmiany wymagają dostosowania się do nowych warunków, odnalezienia sensu życia w kolejnych wyzwaniach.
Coraz częściej zdarza się, iż kobieta po czterdziestce zaczyna dbać o siebie bardziej niż parę lat wcześniej. Zaczyna się mocniej malować, nosić bardziej młodzieżowe ubrania, posyłać mężczyznom zalotne spojrzenia. Czasem zapisuje się na aerobik lub taniec brzucha, zaczyna prowadzić bujne życie towarzyskie. Obawia się o swoją pozycję w rodzinie i w pracy, dlatego panicznie szuka nowych rozwiązań, wyzwań, aby cały czas być ważną i atrakcyjną.
Czym charakteryzuje się kryzys wieklu średniego?
„Całe życie siedziałam przy garach, nic tylko praca, dom, praca, dom i tak przez 20 lat. Chyba mam prawo do przyjemności? Zawsze dbałam o innych, a co ze mną?” - to częste wypowiedzi kobiet, które dopadł kryzys wieku średniego. „Całe życie siedziałam przy garach, nic tylko praca, dom, praca, dom i tak przez 20 lat. Chyba mam prawo do przyjemności? Zawsze dbałam o innych, a co ze mną?” - to częste wypowiedzi kobiet, które dopadł kryzys wieku średniego.
Być może jesteś matką. Żoną. Partnerką. Może jesteś oddaną przyjaciółką. Szefową, pracownikiem. Czasem sąsiadką, klientką, wolontariuszką. W tych wszystkich rolach, jakie pełnisz każdego dnia, jesteś kimś. Ważne, abyś każdą z nich wypełniała dobrze, aby dawała ci satysfakcję i radość. W życiu liczy się to, jak podchodzisz do każdego zadania, jak podejmujesz wyzwania, jaki masz stosunek do sytuacji, w której się znalazłaś. Najgorszym sposobem na spędzanie drugiej połowy życia jest bezustanne rozmyślanie o tym, co się nie udało w pierwszej połowie, wracanie do tego, co mogło się zdarzyć, a czego nie było.
W języku japońskim słowo „kryzys” oznacza także „szansę”. Nie zmarnujmy jej. Pamiętajmy, że sami jesteśmy najlepszymi ekspertami w kwestii własnego życia i dobrze wiemy, co dla nas najważniejsze.
Być może jesteś matką. Żoną. Partnerką. Może jesteś oddaną przyjaciółką. Szefową, pracownikiem. Czasem sąsiadką, klientką, wolontariuszką. W tych wszystkich rolach, jakie pełnisz każdego dnia, jesteś kimś. Ważne, abyś każdą z nich wypełniała dobrze, aby dawała ci satysfakcję i radość. W życiu liczy się to, jak podchodzisz do każdego zadania, jak podejmujesz wyzwania, jaki masz stosunek do sytuacji, w której się znalazłaś. Najgorszym sposobem na spędzanie drugiej połowy życia jest bezustanne rozmyślanie o tym, co się nie udało w pierwszej połowie, wracanie do tego, co mogło się zdarzyć, a czego nie było.
W języku japońskim słowo „kryzys” oznacza także „szansę”. Nie zmarnujmy jej. Pamiętajmy, że sami jesteśmy najlepszymi ekspertami w kwestii własnego życia i dobrze wiemy, co dla nas najważniejsze.
Komentarze
0 comment