Pod względem chemicznym łzy odpowiadają bezbarwnej krwi. Chronią powierzchnię gałki ocznej przed wyschnięciem i chorobami, są także smarowidłem umożliwiającym ślizganie się powieki po gałce ocznej. Część łez wyparowuje. Reszta wpływa przez woreczki łzowe do nosa. Ponieważ w nocy powieki rzadko się poruszają, łzy w kącikach oczu zasychają i tworzą się tak zwane śpiochy.
Gdy do oka coś wpadnie, gruczoły łzowe reagują na to, wydzielając więcej płynu. Jak się bardzo cieszymy lub coś nas boli, wtedy również w oczach stają nam łzy.
Gdy łez w oku nagromadzi się więcej, przelewają się. Płacz jest efektem działania autonomicznego układu nerwowego. Pod względem biologicznym powinien wyciszać wewnętrzne rozdrażnienie. Jednak płacz ma znaczenie nie tylko dla plączącego. Oko jest zwierciadłem duszy. Zdradza stan, w jakim się znajdujemy. Zalane łzami oczy niewiele widzą z otoczenia, a osoba płacząca koncentruje się na swoich wewnętrznych odczuciach. Łzami wyrażamy ból, smutek i żałobę. Czasem sygnalizujemy, że potrzebujemy od otoczenia uwagi i pomocy.
Ponieważ w naszej kulturze tradycyjnie mężczyznom nie wypada okazywać bezradności, o wiele rzadziej płaczą. Do tego dochodzi jeszcze przyczyna biologiczna. Łzy są wywoływane między innymi działaniem hormonu zwanego prolaktyną. Organizm wydziela prolaktynę, gdy jesteśmy wewnętrznie poruszeni. Kobiety mają jej w organizmie więcej niż mężczyźni, dlatego są bardziej skłonne do płaczu.
Komentarze
0 comment