Obsada Filmu: Geneza planety małp (Rise of the Planet of the Apes) 2011
- reżyseria: Rupert Wyatt
- scenariusz: Amanda Silver, Rick Jaffa
aktorzy: James Franco, Freida Pinto, John Lithgow, Brian Cox, Tom Felton, David Oyelowo, Tyler Labine, Jamie Harris, David Hewlett, Andy Serkis - muzyka: Patrick Doyle
- zdjęcia: Andrew Lesnie
- montaż: Mark Goldblatt, Conrad Buff
Recenzja Filmu: Geneza planety małp (Rise of the Planet of the Apes) 2011
Stąd też zwykle horrory w trailerach wyglądają na dużo straszniejsze, komedie są zdecydowanie bardziej zabawne, a filmy akcji i blockbustery bardziej wybuchowe i efektowne. Wszystko po to byśmy zachwyceni krótką, bo zwykle mniej niż trzyminutową reklamówką, zdecydowali się zostawić kilkanaście złotych w kasach kin. Często bywa również, że im gorszy film, tym lepszy jest zwiastun go reklamujący. Czasami zdarzają się jednak sytuacje odwrotne, gdy naprawdę porządna produkcja nie jest reklamowana wystarczająco dobrze, a przynajmniej nie tak, jak na to zasługuje. I tak jest akurat w przypadku "Genezy planety małp", która oględnie powiedziawszy nie miała zbyt dobrych zwiastunów, a sam film jest o dziwo naprawdę dobry.
"Rise of the Planet of the Apes" to szybki, świetnie poprowadzony blockbuster, który trzyma w napięciu od początku do samego końca. Od pierwszych scen rozgrywających się z dala od wielkich metropolii wciąga w swój świat, hipnotyzuje, wbija w fotel. Udaje mu się w przekonujący sposób przedstawić to, co w założeniach, na papierze, w materiałach promocyjnych, wydawało się śmieszne i niemożliwe do ukazania: sposób w jaki małpy się zbuntują przeciwko ludziom. Oczywiście trzeba przed seansem pamiętać, że zgodnie z tytułem ten film jest tylko wstępem, rozpoczęciem tego co się stanie później. Wytłumaczeniem co, jak i dlaczego? I znów sprawdza się banalna zasada, że najprostsze pomysły bywają najciekawsze i z reguły najlepsze. Twórcy bardzo sprytnie wyjaśniają jak mógłby wyglądać początek powstania planety małp, od czego zaczęłaby się zmiana, jak by do niej doszło. Najciekawsze w tym wszystkim jest jednak to, że tak naprawdę nie chodzi tu o żadne przejęcie władzy, a o… wolność. Po prostu. Dalszą część tej historii będziemy pewnie mogli oglądać w kolejnych filmach o planecie małp, a odrobinę tego co nas czeka, możemy zobaczyć już w czasie napisów końcowych tego filmu.
Najbardziej zaskakujące jest w tej produkcji to, kto jest jej głównym bohaterem. Nie jest nim wcale naukowiec Will Rodman (taki sobie James Franco), który stara się opracować lek odnawiający połączenia nerwowe w mózgu, ani także jego chory na Alzheimera ojciec (fantastyczny John Lithgow). Najważniejszą postacią w tym filmie jest... małpa. Caesar, który od maleńkości rośnie pod okiem naukowca, uczy się błyskawicznie, robiąc z każdym miesiącem gigantyczne postępy. Rozumie i potrafi się porozumiewać na migi. Z wiekiem zaczyna poznawać świat ludzi i ich prawdziwe intencje. I choć może brzmieć to śmiesznie z wiekiem zaczyna się zastanawiać do którego ze światów należy: tego z którego pochodzi, czy tego w którym mieszka? Kim tak naprawdę jest. I tu rozpoczyna się dramat tej postaci, bo z czasem coraz bardziej miota się on między jednym a drugim. W tym miejscu należą się gigantyczne brawa dla twórców efektów specjalnych, bo bez nich nie byłoby tego filmu. Performance Capture to niesamowita technologia, która niesie ze sobą niezwykłe możliwości. To ona jest prawdziwą rewolucją w efektach specjalnych, a nie nudna zabawka jaką jest niewygodny trójwymiar, którego twórcy całe szczęście nam tutaj oszczędzili. Efekty w tym filmie są niesamowicie realne, małpy wyglądają jak żywe. Ich oczy, czyli to co zawsze sprawiało tyle trudności w przedstawieniu, wyglądają jak prawdziwe. Mają w sobie tą rozumną głębię. Coś niezwykłego.
Poza fantastycznymi kreacjami człekokształtnych, film ten już przesadnie nie epatuje efektami specjalnymi. To kolejny w tym roku blockbuster, w którym twórcom zdecydowanie bardziej zależy na opowiadaniu ciekawej, wciągającej i zapadającej w pamięci historii, niż na czarowaniu pustymi scenami akcji, ładnymi ale nudnymi wybuchami, czy innymi świecidełkami, które miałyby tuszować brak nawet najprostszej, w miarę logicznej fabuły. Efekty są tu jedynie narzędziem umożliwiającym opowiedzenie tej historii, nie podstawą tej produkcji. Właśnie dzięki temu ten obraz wyszedł tak dobrze, jest tak interesujący i wciągający. Od początku czuć w jakim kierunku dąży ta opowieść, od początku wiadomo, że skończy się źle i bohaterowie nic nie mogą na tym poradzić. Historia pędzi jak kula śniegowa, z początku malutka, gdy zacznie się rozpędzać nie będzie możliwości powrotu, nie będzie można jej już zatrzymać. A przyglądanie się jej rozwojowi jest naprawdę interesujące. Zaskakujące, że ludzie którzy stali za tą produkcją jak dotąd nie mieli wielkiego doświadczenia w tego typu obrazach. Bo ani reżyser Rupert Wyatt niczym specjalnym się dotychczas nie wyróżnił czy to na polu małych, czy tym bardziej wielkich produkcji, ani scenarzyści, którzy jak dotąd popełnili zaledwie trzy skrypty.
Szkoda tylko trochę, że film ten chwilami jest opowiadany zbyt skrótowo. Czuć to szczególnie na początku seansu, gdy przeskakujemy między kolejnymi scenami, oddalonymi od siebie w filmowej rzeczywistości nawet o kilka lat. Szkoda, że twórcy nie zdecydowali się odrobinę wydłużyć tej części, trochę bardziej spojrzeć na tę historię oczami ludzi. Dać odrobinę więcej czasu na pokazanie się aktorom, czy to ojcu głównego ludzkiego bohatera, czy naukowcom, których intencje początkowo były dobre. Mam wrażenie, że wtedy historia ta byłaby jeszcze bardziej dramatyczna, niosła ze sobą jeszcze więcej emocji. Niestety również niektóre postaci drugoplanowe są za bardzo przerysowane, naszkicowane bardzo grubą, koślawą kreską (jak chociażby sąsiedzi czy chłopak w ośrodku dla małp), co odbiera realizmu tej opowieści. Również pod koniec seansu film ten znów za bardzo skraca pewne wydarzenia. Twórcy zbyt upraszczają pewne sceny, na przykład w czasie walk na moście, gdy raz znajdujemy się w jednym miejscu, potem w następnym i tak przeskakujemy co chwila, trochę bez ładu i składu z miejsca na miejsce. Całe szczęście tą nadmierną skrótowość udaje się trochę zamaskować dzięki fantastycznej muzyce. Jest ona porywająca, idealnie pasuje do obrazu, fantastycznie go przyspiesza i stara się łączyć zbyt oddzielone sceny.
P.S. Ciekawe czemu w filmie nie pojawiła się scena, widoczna na międzynarodowym trailerze, w której James Franco odjeżdża samochodem sprzed ośrodka, a za nim widać całkiem potężny wybuch?
Gdzie obejrzeć film: Geneza planety małp (Rise of the Planet of the Apes) 2011
Film dostępny tylko za pośrednictwem płatnych platform VOD
Komentarze
0 comment