Harry Potter i więzień Azkabanu (2004)- Gdzie obejrzeć cały film online za darmo z lektorem?

admin

Admin

posted on 2 years ago — updated on 1 second ago

1,147
views

Na ekranach polskich kin gości ekranizacja czwartego tomu przygód młodego czarodzieja: „Harry Potter i Czara Ognia”, kilka dni temu tłumy tłoczyły się nocą w księgarniach, by nabyć szósty tom „Harry Potter i Książę Półkrwi”, a ja po raz kolejny obejrzałam część trzecia, która polska premierę miała w czerwcu 2004 roku – „Harry Potter i Więzień Azkabanu”.

Informacje o filmie: Harry Potter i więzień Azkabanu (2004)

reżyseria: Alfonso Cuarón
scenariusz: Steve Kloves
gatunek: Familijny, Fantasy, Przygodowy
produkcja: USA, Wielka Brytania
świat: Harry Potter
premiera: 23 maja 2004 (Światowa) 4 czerwca 2004 (Polska premiera kinowa)

Recenzja Filmu: Harry Potter i więzień Azkabanu (2004)

Główny bohater skończył niedawno 13 lat i spędza kolejne, niezbyt przyjemne wakacje w domu ciotki Petunii i wuja Vernona Dursleyów w Londynie. Względny spokój domu położonego przy Privet Drive zagłusza pojawienie się siostry wuja, Marge. Po słownym spięciu z ciotką i jej małym „powietrznym” wypadku (kto czytał, ten wie, a kto nie – niech obejrzy), młody czarodziej odchodzi z domu. Dowiaduje się, że z więzienia uciekł człowiek, który, według pogłosek krążących po świecie czarodziejów, doprowadził Lorda Voldemorta do rodziców Harry’ego i tym samym skazał ich na śmierć – Syriusz Black. Pracownicy Ministerstwa Magii sądzą, że uciekł, by zabić Pottera, i dlatego nakazują chłopcu jak najszybszy powrót do Szkoły w Hogwarcie. Po spędzeniu ostatnich – już dużo milszych – dni wakacji w Londynie, Harry udaje się wraz z przyjaciółmi do Hogwartu, by rozpocząć kolejny – trzeci już – rok nauki. Nie zapowiada się on dla Harry’ego zbyt szczęśliwie, profesor Snape nie zmienił stosunku do niego i szkodzi mu, jak tylko może, chłopcu brak pozwolenia, by odwiedzać czarodziejską wioskę Hogsmeade (podobno podawane tam kremowe piwo jest najlepsze na świecie), wszędzie widzi zwiastującego śmierć ponuraka, a co gorsza bram szkoły strzegą dementorzy (na co dzień pilnują więzienia w Azkabanie), groźni przede wszystkim dlatego, że wysysają ze swoich ofiar dusze. Strażnicy budzą w Harrym paniczny lęk, przypominając mu najgorsze chwile dzieciństwa – śmierć rodziców, poświęcenie matki, która oddała życie za syna. Pomocą (zaklęciem oraz czekoladą) służy bohaterowi profesor Lupin - nowy nauczyciel obrony przed czarną magią, który skrywa mroczną tajemnicę… Harry ma jednak oddanych i pomocnych przyjaciół, a poza tym zaczął się kolejny rok gry w Quidditcha i trzeba wreszcie utrzeć nosa Ślizgonom, wygrywając w finałowym meczu. Na dodatek chłopak dostał w prezencie najszybszą miotłę świata – Błyskawicę. Bohaterowie w trakcie trzeciego roku nauki w Hogwarcie szukają odpowiedzi na mnożące się pytania: Kim jest i jaki naprawdę jest Syriusz Black? Dlaczego Profesor Lupin znika co jakiś czas? Czemu Hermiona pojawia się jak Deus ex machina? Jaką nową psotę wymyślili Fred i George Weasleyowie?!?

Jeżeli macie ochotę na powrót do krainy fantazji w towarzystwie znakomitych aktorów, to reżyser trzeciej część przygód Harry’ego Pottera wam tę rozrywkę zapewni. Nawet sceptycznie nastawieni do filmów fantasy rodzice będą się świetnie bawić! Nie jest to natomiast film, na który można zabrać pięciolatka – wielu sytuacji i dialogów po prostu nie zrozumie.

Ogromnym plusem filmu Cuarona jest muzyka Johna Williamsa, wspaniale dopasowana do atmosfery obrazu. Podkreśla momenty grozy, czarów, szczęścia, buduje klimat tajemnicy. Kompozytor zachował wiele elementów z dwóch poprzednich soundtracków (np. Hogwart ma swój stały motyw), ale ścieżkę z części trzeciej wzbogacił o interesujące nowe motywy. Muzyka z filmu „Harry Potter i więzień Azkabanu” zajmuje jedno z ważniejszych miejsc na mojej półce. Pisząc o trzeciej części filmowych przygód małego czarodzieja, nie sposób nie wspomnieć o efektach specjalnych. Dementorzy są przerażający, a ukazanie sposobu odbierania szczęśliwych wspomnień tak niesamowicie sugestywne, że kiedy tracę chęć do życia, szukam za plecami ciemnej postaci. Nieco inaczej wyobrażałam sobie Patronusa, ale w pełni akceptuję wizję specjalistów od F/X. Bardzo podobała mi się natomiast Wierzba i sposób, w jaki atakowała gałęziami bohaterów – gdyby nie przerażenie malujące się w ich oczach, można by pomyśleć, że są w wesołym miasteczku – leśny rollercoaster. Twórcom filmu na plus zapisuję również Hardodzioba. Trudno mi było go sobie wyobrazić, a w kinie zobaczyłam hipogryfa stworzonego idealnie według wskazówek, jakie dała w książce J. K. Rowling. Jedyny minus dotyczący efektów stawiam Wilkołakowi. Przy istotach stworzonych przez ekipę „Van Helsinga”, ten wypada nadzwyczaj blado, jest nieprzekonywujący.

W trzecim z kolei filmie o Harrym Potterze zagrała jak zwykle znakomita ekipa aktorska (między innymi Maggie Smith, Alan Rickman i Robbie Coltrane), która w 2004 roku wzbogaciła się o Gary’ego Oldmana (zagrał krótko, ale za to jak!), Davida Thewlisa (gdyby nie ten wąsik i nieco przesadzony, moim zdaniem, flegmatyzm, postawiłabym mu 6 na 6 punktów, a tak ograniczę się do 5), Emmę Thompson (bardzo dobrze ucharakteryzowana, dobrze zagrana postać, duże brawa dla artystki!). No i oczywiście młodzi aktorzy, którzy od czasów filmu „Harry Potter i Komnata Tajemnic” poprawili swoje umiejętności. Mam nadzieję, że dotrwają na planie do ostatniej części, gdyż wraz z ich rozwojem, obserwujemy ewolucję bohaterów, ich postaw życiowych, światopoglądu. Daniel Radcliffe, Rupert Grint i Emma Watson uwiarygodnili postaci przez siebie grane. Udało im się przybliżyć Harry’ego, Rona i Hermionę do realnego, mugolskiego świata. Z pomocą reżysera (gratulacje dla Alfonso Cuarona) ukazali widzom więzi emocjonalne między bohaterami, ich uczucia, dojrzewanie – to moim zdaniem największy atut filmu.

Reasumując, „Harry Potter i więzień Azkabanu” to film warty obejrzenia. Mimo kilku – dla części fanów na pewno znaczących – braków w scenariuszu (gdzie jest zdobycie pucharu przez Gryffonów, wielkie kłótnie głównych bohaterów i bitwy między Krzywołapem a Parszywkiem?), nieobecności paru postaci (części duchów i mojego ulubieńca, Oliviera Wooda), jest to mój ulubiony film o Harrym. Często do niego wracam, poprawia mi humor. Mimo iż część kolejna – „Harry Potter i Czara Ognia” – jest fantastycznie nakręcona, ma znakomite efekty specjalne, bardzo ciekawą muzykę, a Gleeson jako Moody jest rewelacyjny, to chętniej wybieram część trzecią.