Temat wampiryzmu nie przestaje fascynować filmowców i dobrze, bo jak pokazał przykład zeszłorocznego „Pozwól mi wejść”, wciąż jest możliwe w sposób świeży i ciekawy opowiedzieć intrygującą historię o krwiopijcach. Na ekranach kin od niedawna gości kolejna historia z ich udziałem (o zgrozo z półtorarocznym poślizgiem w stosunku do premiery światowej), będąca adaptacją komiksu Steve’a Nilesa (polskim czytelnikom znanemu głównie – rzecz jasna oprócz samych „30 dni nocy” – z intrygującego wizualnie i rozczarowującego merytorycznie komiksu „Silent Hill”).
Fabuła „30 dni mroku” nie jest specjalnie wyszukana, ale bynajmniej niepozbawiona potencjału, by trzymać w napięciu. Akcja osadzona jest w małej mieścinie położonej na Alasce, która każdego roku przez tytułowe 30 dni jest odcięta od świata i promieni słonecznych. Ten fakt zostaje wykorzystany przez spragnione świeżej krwi wampiry, które, gdy tylko zanika ostatni promień słońca, przystępują do szturmu na szyje mieszkańców miasteczka.
„30 dni mroku” zapowiadało się na rasowy horror, reżyser najwyraźniej miał ambicje zrobienia czegoś więcej niż survivala z wampirami, zabrakło mu jednak trochę umiejętności i wyczucia w budowaniu grozy (co w sumie zaskakuje, zważając na niektóre fenomenalne emocjonalnie sceny z „Pułapki”). Miewa przebłyski, potrafi oczarować klimatem pojedynczych ujęć, muzyka miejscami wskakuje na odpowiednie tony i z jej pomocą w widzu kiełkuje namiastka napięcia, ale są to zaledwie zalążki filmu grozy z prawdziwego zdarzenia. Przez większą część filmu wszechobecna jest mizerność emocjonalna. O solidnym napięciu, grozie i lęku można pomarzyć – no, chyba że ktoś jest skrajnym przypadkiem strachliwego widza, którego byle co potrafi przestraszyć. Rozczarowujące są również same wampiry, które zrobiono bez klasy: przywódca stada sprawia wrażenie ogłupiałego kierownika Biedronki, a jego trzodka zbieraninę przypadkowych klientów tegoż sklepu.
Cieszy za to (a zarazem smuci krótkim czasem ekranowym) udział Bena Fostera, który powoli wyrasta na jednego z najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia. Więcej takich ról jak w „3:10 do Yumy”, „Alpha Dog” czy też właśnie „30 dni mroku”, a zacznę sięgać po jego kolejne filmy dla samego faktu obecności aktora na liście płac. Pozytywne wrażenie pozostawiają po sobie również niektóre sceny przemocy, w których obficie występuje czerwień i elementy gore, ale zastosowane są ze smakiem. Zresztą nie od dziś wiadomo, że śnieżna biel splugawiona krwią wygląda na ekranie kapitalnie.
Tym, co mnie najbardziej zadziwia w związku z tym tytułem, są często spotykane opinie ogłaszające go jednym z najlepszych horrorów bądź najgenialniejszym filmem o wampirach, co uważam za kuriozum. Na mnie nie zdołał wywołać żadnej większej emocji, czy to negatywnej, czy też pozytywnej. Ma swoje plusy, ale zdecydowanie przeważają nad nimi minusy, które tutaj zaledwie liznąłem (nie wspomniałem jeszcze chociażby o chaotycznym i irytującym teledyskowym montażu, co jest już niestety znakiem naszych czasów, oraz debilnymi zachowaniami bohaterów, które oczywiście przez obrońców filmu będą tłumaczone specyfiką horrorowej konwencji). Obejrzeć raczej warto. Skoro tyle osób okrzyknęło go tak znakomitą produkcją, dobrze jest się przekonać na własnej skórze, ile w tym prawdy. Ja optymistycznego odbioru „30 dni mroku” nie podzielam, uważam go za przeciętniaka, który szybko wyleci z pamięci, dlatego też wystawiam mu przeciętna ocenę końcową.
Obejrzyj także inne filmy:
John Wick: Chapter 4 (2023) - cały film online za darmo z lektorem
Komentarze
0 comment