Obsada Filmu: Być jak Kazimierz Deyna (2012)
- reżyseria: Anna Wieczur-Bluszcz
- scenariusz: Radosław Paczocha, Anna Wieczur-Bluszcz
- aktorzy: Przemysław Bluszcz, Gabriela Muskała, Jerzy Trela, Małgorzata Socha, Marcin Korcz, Kamil Kulda, Mateusz Sacharzewski, Aleksander Staruch
- muzyka: Łukasz Matuszyk
- zdjęcia: Tomasz Naumiuk
- montaż: Milenia Fiedler
Recenzja Filmu: Być jak Kazimierz Deyna (2012)
Właśnie wtedy na świat przychodzi główny bohater tej opowiastki, również jej spokojny narrator, który nosić będzie imię boiskowego bohatera. Chłopak jak się okaże skromny, cichy, spokojny, a z którego ojciec chce koniecznie zrobić piłkarza na miarę Deyny, ale który do piłki nie ma ani chęci, ani talentu, bo umysł z niego raczej humanistyczny.
Pierwszych kilkanaście minut tego bardzo zgrabnego i przyjemnego filmu choć pomysłowe i zabawne, ogląda się niestety jakby trochę z musu, bo jest niczym więcej jak tylko wydłużoną wersją scen zaprezentowanych w zwiastunie. Plus z tego taki, że po tym wstępie właściwie wszystko późniejsze jest nieznane i nowe, bo niewidoczne wcześniej w zapowiedzi. Minus za to taki, ze pamiętając zwiastun (o co nie trudno, bo ten wyświetlany był już od dawna i bardzo często) pierwsze kilkanaście minut staje się obowiązkową powtórką z rozrywki. Bo jak się okazuje akcja tej produkcji rozgrywa się nie tylko na przełomie lat 70 i 80' ubiegłego wieku. Reżyserka (ciekawe, że dwa filmy kręcące się wokół tematu piłki nożnej, jakie pojawiły się na ekranach naszych kin przez ostatnie lata, zrealizowały właśnie panie) funduje nam podróż przez czas. Rozpoczyna się pod koniec lat siedemdziesiątych i etapami, w miarę jak zmienia się życie Kazika, przybliża się ku teraźniejszości. Podróż dość powierzchowna, skrótowa, ale jak na komedię obyczajową wystarczająca w zupełności. Wybierająca z minionych lat i okresów wspomnienia, elementy, postawy, historie najbardziej się z nimi kojarzące, o których najmocniej się pamięta, bądź najwięcej zabawnych anegdot się kiedyś słyszało. Zachodzące zmiany widoczne są poprzez media, rozpoczynając od wyświetlanej w telewizji „Niewolnicy Isaury”, podsłuchiwanych audycji w Radiu Wolna Europa, po piosenki kojarzące się z konkretnymi latami, jak również poprzez ubiór, chociażby fenomenalne białe skarpetki. Z nimi wszystkimi w tle przelatujemy przez zmiany ustrojowe, od socjalizmu, przez początki kapitalizmu, aż do dzisiejszego podwórka. To taka sentymentalna podróż przez lata, w żaden sposób nie próbująca się czy to rozliczać czy dyskutować z tym co było i całkiem niedawno minęło. Obraz ten to taki rodzaj ciepłej pocztówki na którą można spojrzeć z rozbawieniem, tęsknotą, czy niedowierzaniem, że tak kiedyś naprawdę było.
I choć opowiastka to błaha, choć pewnie nie będzie się o niej długo pamiętać, to ogląda się ją naprawdę przyjemnie. Miło zobaczyć film tak w odpowiednich granicach optymistyczny, tak naturalny i prosty, ale właśnie przez tą prostotę i szczerość tak zwyczajnie udany. W dużej mierze to, że ogląda się go tak dobrze jest zasługą występujących w nim aktorów, którzy w tym w zasadzie zwyczajnym materiale odnajdują się świetnie, wyciągając z kolejnych scen więcej niż można by przypuszczać, że wydobędą. Świetny jest Jerzy Trela jako dziadek, cudowna jest również Gabriela Muskała czyli opiekuńcza i trochę zwariowana matka. Sprawdza się nawet kojarzący się gównie z rolami gangsterów i zbirów Przemysław Bluszcz, tu wcielając się w postać ojca. Naprawdę przyjemny polski film.
Gdzie obejrzeć film: Być jak Kazimierz Deyna (2012)
Film dostępny tylko za pośrednictwem płatnych platform VOD
Komentarze
0 comment