Jak manipulują kobiety?

„Trening czyni mistrza”, a w temacie otwartego używania własnej siły, kobiety po prostu nie przechodzą treningu… W przeciwieństwie do mężczyzn, którzy od wczesnego dzieciństwa uczeni są bycia mężnymi, eksplorującymi, walecznymi, wchodzącymi w niebezpieczne sytuacje, itp.
W przyrodzie nic nie znika, co zatem dzieje się z kobiecą siłą? Mimo wychowania niesprzyjającego rozwojowi pewnych cech, kobieca siła także pozostaje - dziewczynki, potem kobiety uczą się jej używać w sposób niejawny. Tak rodzi się „siła w słabości”, czyli ogromna moc sprawcza osób, które pozornie siły tej nie posiadają.

Niezintegrowana siła

Siła, którą dysponujemy, jeśli jest nieświadoma, ujawnia się w sposób nieprzewidywalny dla osoby, która ją posiada. Tożsamość „ofiary” nie pozwala zobaczyć ani własnych zasobów i możliwości, ani sytuacji, w których dysponujemy możliwościami wpływania na innych. Powoduje to poczucie zależności od innych, braku wpływu na własne życie, bycia słabą i bezbronną, nasila lęk i obniża poczucie własnej wartości.

Z tego miejsca trudno jest mówić, co się naprawdę myśli, wymagać, stawiać samą siebie i swoje potrzeby na równi z innymi. Stajemy się „po kobiecemu” miłe w każdej sytuacji i nadmiernie uległe…Odrzucony fragment własnej tożsamości domaga się uzewnętrznienia, dzieje się to jednak w sposób nieprzewidywalny i przez to nieraz krzywdzący dla innych, a na pewno niszczący osobę, której się to przydarza.
Nadmiernej uległości towarzyszy podwójność sygnałów wysyłanych w procesie komunikacji - na poziomie świadomym wysyłane są sygnały słabości, na poziomie nieświadomym, pozawerbalnie - siły. Typowym przykładem jest osoba, która przez pół godziny rozmowy telefonicznej opowiada słabym głosem, jak trudne rzeczy wydarzyły się w jej życiu i jak jest wobec nich bezradna. Równocześnie nie daje dojść do słowa drugiej stronie relacji, przerywa, gdy tamta chce coś powiedzieć o sobie, bardzo zdecydowanie nie przyjmuje żadnej pomocy.
Inną sytuacją obrazująca dobrze podwójne sygnały, jest zachowanie osoby, która zgadza się na wszystko, o co proszą inni, ale nie wywiązuje się z tego, zapomina, że czegoś się podjęła. Ten rodzaj niespójności często budzi w otoczeniu złość, ponieważ prędzej czy później podwójność jest wychwytywana przez odbiorcę, który czuje się poddany manipulacji i wykorzystywany.
Z drugiej strony, osoba nieświadoma swojej siły i sprawczości, bywa często niemile zaskoczona krzywdzącymi ( jak jej się wydaje) informacjami zwrotnymi na swój temat. „Jak to nie daję przestrzeni innym? Przecież ja dla siebie niczego nie chcę”, „Nie zgadzam się z zarzutem, że manipuluję! Przecież ja po prostu zapomniałam” .
Brak świadomości własnej siły i sprawczości nie powoduje, że siła wpływu na innych znika, ona po prostu zaczyna rządzić się własnymi zasadami, często niepasującymi do systemu wartości reprezentowanego przez osobę, która nią dysponuje.

Wredne koleżanki, czyli obgadywanie

Przykładem siły używanej nieświadomie i bardzo nie wprost jest obgadywanie innych za ich plecami, niemówienie, w czym tkwi problem i uzewnętrznianie swojej perspektywy z pomocą obrażania się, okazywania braku zainteresowania, złośliwości, ranienie poprzez przekazywanie otoczeniu niekorzystnych informacji na temat danej osoby, itp.

Przeczytaj: Jak pozbyć się z życia manipulantów? Jak bronić się przed manipulacją?

Badania dotyczące przemocy wśród nastolatków pokazują, że chłopcy są bardziej skłonni do stosowania w swoich relacjach przemocy fizycznej, dziewczynki psychicznej. Przemoc psychiczna jest jedną z form używania siły nie wprost.
Jest to przedrzeźnianie, naśmiewanie się, straszenie, podważanie wartości drugiej osoby, nadmierna kontrola („muszę wiedzieć w każdym momencie, gdzie jesteś i co robisz”), deprecjonowanie światopoglądu , szydzenie z rodziny czy znajomych, itp. Osoba, która posługuje się takimi zachowaniami, ma często poczucie bycia na tyle słabą, że wejście w otwartą konfrontację budzi w niej zbyt duży lęk, pozostaje zatem działanie z ukrycia... Inną strategią używania siły nie wprost jest bycie nieradzącą sobie, wymagającą nieustannie wsparcia i współczucia ze strony innych. Jest to bardzo efektywna strategia przenoszenia odpowiedzialności za własne decyzje i działania na innych. Osoba nieradząca sobie w zespole będzie zwalniania z pewnych zadań (nikt nie będzie ryzykował, że coś zawali).
Osoba nieradząca sobie w rodzinie będzie otaczana specjalną troską, obdarzana większa uwagą i pomocą, nie będzie się od niej oczekiwało wysiłku w niektórych obszarach. Czy to nie jest wygodne? Oczywiście etykietka „biednej” nie daje specjalnego prestiżu, ale za to pozwala otrzymywać ogromne ilości współczucia od otoczenia i zwalnia z różnych obowiązków, które bywają nudne i męczące.
Kobiety są socjalizowane do roli tych, które nie mówią wprost o swoich potrzebach, bo uchodzi to za wyraz egoizmu. Czasem bycie „biedną” pozwala po prostu zadbać o siebie, bez konieczności proszenia innych o cokolwiek . Można wreszcie odpocząć, zwolnić się z jakiejś części obowiązków, dostać uwagę od otoczenia.

Jestem chora

Ucieczka w chorobę jest jednym z najlepszych sposobów zmuszania otoczenia do wycofania swoich oczekiwań i skupienia uwagi na osobie chorej. Jest pewien margines osób, które w nieświadomy sposób przejmują kontrolę nad swoim otoczeniem poprzez eksponowanie cierpienia, zapadania z jednej dolegliwości w drugą. Osoba taka staje się bardzo często centralną postacią w polu rodziny, wszyscy pozostali członkowie systemu zaczynają funkcjonować w taki sposób, aby oszczędzić jej stresu i wesprzeć ją.

Przeczytaj: KIm są osoby toksyczne

Niepostrzeżenie wszystko zaczyna kręcić się wokół jej potrzeb. Na pozór najbardziej bezbronna ze wszystkich, realnie staje się centralną postacią i układem odniesienia wszelkich decyzji i wyborów, jakie zapadają w rodzinie. Jest w tym ogromna siła, z której osoba nią dysponująca nie zdaje sobie w ogóle sprawy, nie widzi swojej władzy nad rodziną. Byłaby szczerze oburzona, gdyby pokazać jej własną sprawczość i moc wpływu na innych.

Ciche dni, czyli bierna agresja

Nie umiejąc powiedzieć wprost, co nam przeszkadza w zachowaniu innych, wiele osób po prostu wycofuje się z relacji, stosując metodę „cichych dni”, nieodzywania się, nieodpowiadania na maile czy smsy, zrywania kontaktu bez wcześniejszych sygnałów ostrzegawczych.
To zachowanie na pozór nie kojarzy się z użyciem siły, jednak paradoksalnie jest bardzo mocne. Ma duży wpływ na emocje drugiej strony, która czuje się zła, zdezorientowana, odrzucona. Na pozór nic się nie wydarzyło, natomiast to „zniknięcie” jest wyrazem mocnego , niestety niejawnego zaznaczenia własnych granic, przez osobę „znikającą”.
Prawdopodobnie potrzebuje ona cos zakomunikować drugiej stronie, np. swoją złość, oczekiwania czy potrzeby. Ponieważ jednak tego nie umie, lub czuje lęk prze konfrontacją, woli się wycofać. Zrywanie kontaktu bywa bardzo krzywdzące dla drugiej strony relacji, która często nie rozumie powodów, gubi w domysłach, zaczyna winić siebie, lub przeciwnie - staje się otwarcie zła.

Siła może służyć w dobry sposób

Siła może służyć w piękny sposób, jeśli pozwolimy sobie na nią, nauczymy jawnego wyrażania potrzeb i własnej perspektywy, mówienia wprost o granicach, jakie posiadamy. Jeśli mamy świadomość własnej mocy, to my przejmujemy kontrolę nad swoim zachowaniem i możemy podporządkować je posiadanemu systemowi wartości. Lepiej jest stanowczo i asertywnie powiedzieć „nie” , niż wybuchnąć po wielu dniach milczenia lub zerwać znajomość. Siła staje się groźna, wtedy gdy udajemy przed sobą, że jej nie mamy…

Przeczytaj również:

• Kto manipuluje naszym zdrowiem?
• Manipulacja religijna, czyli skutki straszenia dzieci Bogiem
• Czy można manipulować ludzkim okiem?
• Jak poznać że mężczyzna myśli o kobiecie poważnie?
• Więcej artykułów z kategorii: Psychologia